Τα ανθρώπινα συναισθήματα και βιώματα, όπως αυτά αναπαράγονται στον έσω κρυπτό της καρδίας άνθρωπο, είναι δύσκολο πολλές φορές να εξωτερικευθούν και να αποτυπωθούν σε ένα κομμάτι άψυχο χαρτί. Την ίδια στιγμή όμως, η έντονη ανάγκη να μιλήσεις για την εμπειρία της κοινωνίας με έναν άνθρωπο και να παρουσιάσεις το ιδιαίτερο καταρρίπτει ενδοιασμούς και αναστολές…
Αυτό συνέβη στη χθεσινή επίσκεψη του Δημάρχου Λύσης Ανδρέα Καουρή, συνοδευόμενος από τον πρόεδρο της Σχολικής Εφορείας Λύσης Ανδρέα Λυσάνδρου, στον Λυσιώτη ποιητή Ανδρέα Χαμπή Μηνά, -τον Αντρεκκή της Βλούρας όπως είναι γνωστός στους Λυσιώτες- στο προσφυγικό του σπίτι στην Ορμήδεια, ένας αγωνιστής της ζωής ο οποίος παρά τα κινητικά και άλλα προβλήματα υγείας, αλλά με συνοδοιπόρους και συμπαραστάτες τη γυναίκα του Αντρούλα και τις δύο κόρες του, μαζεύει τα δάκρυα στην ψυχή του, αποθηκεύει τις λέξεις στα κουράγια του και δημιουργεί εκεί ήρεμες λίμνες έμπνευσης…
Μια συνάντηση καρδιάς, μιας μακρόχρονης φιλίας που χρονολογείται από τα ωραία χρόνια της Λύσης και της ΛΑΛΛ. Ο Ανδρέας Καουρής κοινοποίησε στον ποιητή την ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου για την έκδοση βιβλίου των ποιημάτων του που αναφέρονται στη Λύση και τον πόθο για επιστροφή, με όλα τα έξοδα καλυμμένα από τον Δήμο Λύσης.
Η κωμόπολη της Λύσης είχεν το προνόμιο να γεννήσει ραψωδούς που έβαλαν κεντίδια στα ήθη και έθιμά μας, ποιητές που σημάδεψαν ανεξίτηλα στο πέρασμά τους τα πολιτιστικά δρώμενα της φιλοπρόοδης κοινότητας της Μεσαορίας. Ο Ανδρέας Χαμπή Μηνά, με DNA από τον θείο του Παύλο Λιασίδη και τον πατέρα του, είναι δέκτης και πομπός των κραδασμών της κοινωνίας και του προσφυγικού κόσμου. Για μένα ο φίλος Ανδρέας είναι ένας πολυδαίδαλος εικονολήπτης – και γιατί όχι και ηχολήπτης- της πραγματικότητας. Γιατί, ενώ συνήθως ο ποιητής τυλίγει τον έξω κόσμο με τα σεντόνια του δικού του μέσα κόσμου, ο Ανδρέας με τα ποιήματά του δίνει την εντύπωση ότι ο έξω κόσμος είναι αυτός που τον πλημμυρίζει και που για να μην πνιγεί, αναγκάζεται να εκβράσει το ποίημα.
Ο Ανδρέας Χαμπή Μηνά, όπως τον παρουσίασα παλαιότερα στην εφημερίδα ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ, μας δημιουργεί με τα ποιήματά του, αναγεννησιακές εικόνες της Λύσης. Γυρίζοντας λοιπόν τη σκέψη πίσω όταν θέλουμε να επικοινωνήσουμε με κάποιους από το παρελθόν θα τους βρούμε να μας περιμένουν για να οδηγήσουν τα βήματά μας. Τα μονοπάτια μπορεί να έχουν κλείσει από τη βλάστηση των καιρών που έχουν μεσολαβήσει όμως το μάτι του Ανδρέα που θέλει να βλέπει την ποίηση ως μια ακατάλυτη και παντοτινή συνέχεια θα μπορέσει να πορευτεί μέσα από την απαγορευτική βλάστηση και να βρει κάτι από τη στίλβουσα ομορφιά της εποχής που τότε ανθούσε.
«Η ποίηση είναι ο λόγος που πάει να γίνει τραγούδι» λέει ο Παλαμάς. Αυτό το τραγούδι το τονισμένο στους σκοπούς του τότε, το ευαίσθητο αυτί του σημερινού αναγνώστη μπορεί να το ακούσει ακόμη και να το τραγουδήσει όσο θα κρατάει επαφή μαζί του. Κάποιος φίλος αναφέρει για την προσέγγιση ποιητών: «Κάποιος σπόρος ζωής διατηρείται μέσα στο εκάστοτε πτώμα. Κι αυτός ο σπόρος είναι ικανός να την κάνει να αναβλαστήσει κάθε τόσο αν όχι στην πραγματικότητα, δηλαδή επανεμφάνιση αλλά σαν ζωντανή αίσθηση σε κείνους που τολμούν ή που ξέρουν να περπατούν και προς τα πίσω».
Εξάλλου η μνημοσύνη είναι δικαίωμα για κάθε πνευματικό άνθρωπο που πρόσφερε με το έργο του, μικρό ή μεγάλο αλλά και ιερή επιταγή για τους νεότερους να το θυμούνται αυτό το έργο. Και ο Ανδρέας Χαμπή Μηνά με τις πινελιές των στίχων του δίνει τη συνέχεια του Λυσιώτικου κόσμου, τα έργα του οποίου ήταν αποδεικτικό γνησιότητας και πιστοποιητικό ποιότητας…
Πανίκος Πέτσας
